මේ විසල් අහස යට කොහේ හෝ දෙතැනක ඔබත් මමත් ඇති..ඔය දෑතේ පැටලීගෙන මම නොසිටියත් කොහේ හෝ තැනක ඔයා ඔයාගෙ ජීවිතේ සොයනව ඇති.. ඉස්සර වගේම නිම්නැතිව ඔයාට ආදරේ කරන ඔයාගෙ සදාදර පෙම්වතිය වෙලා තවමත් මම ඔයාගෙ ලඟින්ම ඉන්නව කියල සමහරවිට ඔයා නොදන්නව ඇති..
මට මතකයි දවසක් ඔයා කිව්ව ඔයා දැකපු ලස්සනම ඇස් දෙක මගේලු..මේ ඇස් දිහා බලන් ඉද්දි ඔයා කවියෙක්ලු..ඒ තරම් සුන්දරයි ලු ..ඊට පහුවදා සුදු පාට කොලේක ඔයාගෙ දිගටි අකුරු වලින් ලියපු කවි පේලි කීපය කියවල මේ ඇස් වල කඳුලු බොඳවුනේ දුකට නෙමේ සතුටට.. “ඇත්තටම ඔයා මෙච්චරම ආදරයිද මට ?”මම මගෙන්ම ඇහුව වාර අනන්තයි.. ඒ මේ ලෝකෙ ඉන්න වාසනාවන්තම පෙම්වතිය මම බව එදා මට දැනුනු නිසා.. ඒ අතීතය මතක් වෙද්දි තාමත් හිතට ලෝබයි... හිත රිදෙනව තමයි ඒත් පපුවට දැනෙන ඒ ඔයාගෙයි මගෙයි ආදරේ මතක් වෙද්දි මේ අතීතෙ සැරිසරන්න පුදුමාකාර ලෝබකමක් දැනෙනවා..
අහසට දුක හිතුනම අහස හඬනවා..හීනියට වහින පොද වැස්සක ඉඳල මහා මුරුගුසන් වරුසාවක් වෙන තුරුම අහස හඬනව..ඒත් ඒ අහස තරම් නිදහසෙ හඩන්නවත් මම පින් කරල නැහැ.. ලතැවිලි ඔක්කොම හිතේ දරාගෙන මම නිහඬවම දුක් ගන්නවා...පන්සලක් වගේ නිස්කලංක හිතක් කුනාටුවක් වගේ සැඩට අපිලිවෙල වෙද්දි කඳුලු සඟවන්න උත්සහ ගන්නවා....ඔයා ආදරේ කල.. කවි ලියපු.. ඒ නිල්පාට ඇස් දෙක කඳුලු හිර කරන් වැලපෙනවා..
ඇත්ත.. මේ ඇස් රතු කරන් හඬල වැලපිලා මම කොහොමද ඔයාට දුකක් දෙන්නෙ..ඒ නිසා මම කඳුලු සැඟෙව්ව තමයි..මම සතුටින් කියල ලෝකෙට පේන්න හිනා වුනා තමයි. සත්තකින්ම හැඟීමක් දැනීමක් නැති කලු ගලක් වගේ මම උන්නා තමයි..ඒත් කොයි තරම්ද එකම එක මොහොතක් විතරයි මට එහෙම ඉන්න පුලුවන් වුනේ .. සමාවෙන්න ආයෙත් මගේ ඇස් වල කඳුලු දියවෙලා..
මටත් හොරෙන්ම මේ දඩබ්බර ඇස් වලින් කඳුලු වැටුනා..ඇත්තමයි එදා මේ ඇස් දෙකට ඔයා පැරදුනා වගේම මමත් අද පැරදුනා..මටම කීකරු නැති මගේ ඇස් මට හිතුවක්කර වෙලා කදුලු එක්ක තරඟ කරද්දි., අහින්සක මම දුක් විදින ඇස් එක්ක පෙරළි පාලා හොඳටෝම වෙහෙස වුනා විතරයි..
මම දවල් රෑ නැතුව මග බලන් හිටියා.. මේ ඇස් රිදෙනකල් ඔයා ගැන හිත හිත ඔයා එනකල් මග බලන් හිටියා.... එහෙම ලතැවන මේ හිත සීමාවක් නැතිව තවත් දුක් ගන්නව..මේ ඇස් වලට තවත් කඳුලු ගන්නව..
ඉතින් ඔයාට තේරෙනව නේද එදා ඔයා කවි ලියපු ඒ නිලුපුල් ඇස් දැන් මං ලඟ නැහැ..ඒ ඇස් රතු වෙලා..නිල් පාට සේදිල ගියා.. ඉතින් කොහොමද ඔයා තව දුරටත් කවියෙක් වෙන්නෙ.. ඔයා කොහොමද කවි ලියන්නෙ.. ඔයාට කවි ලියන්න සුන්දර බවක් ඒ ඇස් ලඟ දැන් නැහැ..ඔයාම නේද ඒ ඇස් දෙක උදුරගත්තෙ මගෙන්..ඔයාට ඕනමනම් තව එකම එක කවියක් ලියන්න මම අවසර දෙන්නම් හැබැයි ඒ මේ නිලුපුල් වලට ණය වුන ඔයා දකින ඇස් ගැන නෙමෙයි ඔයා වෙනුවෙන් අලුතින් කඳුලු වගුරන මගේ මේ ඇස් දෙක ගැන..මගේම ඇස් දෙක ගැන.. ..
"මේ අලුත් කඳුලු ඔබටමයි..ඔබෙ කවි වලට ගන්නට හැකි.."
